พอมาถึง ต่อ ก็ไปนั่งรอในล็อบบี้โรงแรม ใกล้ๆกับสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน เพื่อนอีกคนชื่อ ชินก็มาด้วย
"คงไม่เป็นไรแล้วหล่ะ มันค่อยๆคลายๆ แล้ว แต่ก็ยังตัวชาๆ นิดๆน่ะ"
"เหรอๆ.. ฟูว่าไปให้หมอเค้าดูหน่อยดีกว่านะ โรงพยาบาลจุฬาใกล้แค่ข้ามถนนไปนิดเดียวเอง"
ฟูกับชิน ค่อยๆพา ต่อไปขึ้นรถไปห้องฉุกเฉิน ไปนั่งรอบัตรคิว ตอนตี 1 กว่าๆ มองไปมีคนมานั่งรอเยอะเหมือนกัน แต่ดีที่คืนนี้ดูเหมือนไม่มีใครประสบอุบัติเหตุหนัก แบบประเภทฉุกเฉินมา แอบเห็นฝรั่งคนนึง หน้าตาก็ดูปกติดี แต่พอเค้าหมุนตัวเท่านั้นแหละ เห็นเลยว่าหน้าอีกข้างของเค้า บวมมากกกกกกก หน้าแบบ ไม่เหมือนคนเดียวกันเลย น่ากลัวมาก เหมือนโดนตัวอะไรต่อยมา
ต่อเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน เขาไม่ให้คนอื่นตามเข้าไปด้วย...
ต่อหายไปนานมาก... ประมาณ ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป
ต่อเดินออกมา บอกว่า ยังไม่ได้ตรวจเลย ... แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไม่ตรวจดีกว่า
เราเองก็กลัว เพราะอาการมันคล้ายเส้นเลือดในสมองแตก
"งั้นฟูว่า ไปบอกละกันว่า จะกลับแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวเค้าจะได้ไม่ตามหาตัวเรา จนวุ่น ว่าคนไข้ในคิวหาย"
ต่อเดินกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินอีกรอบ
ฟูกับชิน นั่งหาวอยู่หน้าห้องฉุกเฉินอีกรอบ ซักประมาณ 20 นาที ต่อเดินออกมาบอกว่า
หมอบอกว่าน่าจะเป็นความเครียด ให้พักผ่อนเยอะๆ ดื่มน้ำเยอะๆ .. โล่งอก
ก็ยังดี ไม่เป็นอะไรมาก แต่ต่อไปนี้คงต้องระวังตัวกันมากขึ้น ไม่น่าเชื่อว่า ความเครียดจะทำให้เราช็อคตัวแข็งได้ ขนาดนี้... สู้ต่อไปนะ ต่อ ฟู กับ ชิน กลับบ้านนอนล่ะนะ
จะว่าไปแล้วต่อช็อคเพราะว่าทะเลาะกับแฟนของเค้าทางโทรศัพท์ แต่ต่อก็โทรกลับไปหาแฟนอีกหลังจากที่ช็อค แต่แฟนต่อกลับบอกว่าคงไม่เป็นอะไรมากหรอก น่าจะคิดไปเอง แฟนต่อก็เลยไม่ออกมาหา ต่อเล่าให้ฟังหน้าตาแอบซึมๆ .. สงสารต่อจัง
ฟูจังยังคิดในใจเลยว่า ถ้าเราตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ใครจะมาช่วยเราบ้างนะ..
------------------------------------------------------------------------------
เฮ่อช่วยเพื่อนรอดแล้ว... โล่งอก , คราวนี้ต้องมาช่วยชีวิตตัวเองละ..ค้า!
ขอโทษที่หายไปนานนะคะ ฟูจังหนีไปทำใจนิดหน่อย ทำไม เวลาโตเป็นผู้ใหญ่ เรื่องมันถึงได้เยอะขนาดนี้นะ .. เวลาสู้กับอะไรเยอะๆ มันเหนื่อยๆ แต่ก็มันส์ไปอีกแบบนึง
แต่ตอนนี้ หัวใจดันเหนื่อยด้วย ... ไม่ใช่อะไร .. ความรักค่ะ
เหนื่อยขนาดไหน สุดท้ายฟูจังจะรอดมั้ย .. ฟูจังยังไม่รู้ แต่จะขอสู้ดูซักตั้ง
ขอกำลังใจกันเยอะๆนะคะ :-)
